Te lui en niet bekend genoeg, de show die Neveneffecten samen brengt met het impro-collectief The Lunatics. Jelle De Beule, Jonas Geirnaert, Lieven Scheire en Koen De Poorter van Neveneffecten brachten geen nieuwe show maar een improvisatieshow samen met 4 leden van The Lunatics. De Lunactics kennen we van het comedycafé "Le Bal infernal" uit Gent.
De Arenbergschouwburg zat goed gevuld en het beloofde een humoristische avond te worden. Vooral Neveneffecten zelf kwam raak uit de hoek met hilarische situaties. Het publiek uit de zaal leverde de gevraagde inbreng en dat leidde vaak tot schitterende scènes. De Mc vond ik ook grappig en gevat. De vier spelers van The Lunatics kwamen fris en vaak verrassend uit de hoek terwijl je van het quatro van Neveneffecten al bepaalde verwachtingen creëert.
Wij zijn toe aan onze derde editie, maar Humo's Pop Poll bestaat al iets langer, ze waren er in 2007, 2006, 2005, 2004, 2003, 2002, 2001, 2000, 1999, 1998, 1997, 1996 enz... Met deze opvolging bedankte Paul De Leeuw de humolezer meer dan één keer. Hij won opnieuw de prijs voor beste buitenlandse tv-presentator. Guy Mortier dumpte dit jaar Lien Van De Kelder, hij wou toch iemand die meer dan één woord kon onthouden zonder te spieken op een briefje en koos voor Philippe Geubels.
Geubels presenteerde vlot en met een behoorlijke dosis humor. Man van het jaar werd Barack Obama. Maaike Cafmeyer werd opnieuw beste actrice nationaal en liet daarbij maar nipt Veerle Baetens achter zich. Ze bracht naar gewoonte iets origineels en rockte als diva op een nummer van AC/DC in een latexpakje.
Beste acteur nationaal werd dit jaar niet Jan Decleir maar Matthias Schoenaerts. Hij spoot een graffitiwerk dat wordt geveild op de site van Humo. Dimitri Verhulst bracht gratis een boek uit met HUMO, Godverdomse dagen op een godverdomse bol. Hij won daarmee de prijs voor het beste boek en begon tegen alle verwachtingen in te zingen. Vrouw en sportfiguur van het jaar werd Tia Hellebaut en ze won ook nog eens de medaille voor spannendste sportgebeurtenis van het jaar. De laatste showband speelde een ode en Philippe overlaadde haar met luiers.
De cast van Loft was aanwezig om de prijs voor beste film in ontvangst te nemen en ze brachten een cover van "All you need is LOFT". Absynthe minded bracht twee nieuwe nummers die niet alleen goed klonken maar ook voor de gepaste sfeer zorgden. Jasper Erkens wist ook te overtuigen. Hij bracht zijn hit "Crazy" en zijn nieuwe single "Waiting like a dog". Studio Brussel werd opnieuw beste radiostation met als beste presentator Tomas De Soete en beste radioprogramma Music for life. Facebook werd verkozen tot beste site. Novastar bracht allemaal nieuw werk met onder andere "Because" en "Mars needs woman". Het was de eerste keer dat ik Joost Swegers aan het werk zag en ik was onmiddellijk verkocht want dit was zonder twijfel het meest overtuigende optreden van de avond!
The Stig van Top Gear was ook aanwezig op Humo's Pop Poll. Hij ging zelfs zijn ware gezicht tonen. En wat bleek, niemand minder dan Herman uit van Vlees en bloed "Dat adde nie gedacht é?" Milow kwam ook zingen onder luid gekeel van het vrouwelijk deel van het Sportpaleis. Hij bracht uiteraard "Ayo technology" en "Stephanie". Geike Arnaert was niet live aanwezig maar bedankte de lezers van Humo via een videoboodschap. Ze kreeg terug de titel van beste zangeres nationaal.
dEUS sloot het lange feest af met een behoorlijk lang maar gesmaakt optreden. Het dak vloog er niet af maar het publiek genoot zichtbaar van het kunnen van dEUS. De overtuiging en de onsterfelijkheid van hun nummers werd nog maar eens bewezen. Zij werden opnieuw verkozen tot beste groep nationaal en kregen de medaille voor beste single met "The architect" en beste cd "Vantage point". Ik ben vast en zeker nog een aantal medailles vergeten opnoemen maar dat is van minder belang.
Humo's Pop Poll is elk jaar een lange en gevulde show. Dit jaar was de avond niet minder geslaagd dan vorig jaar. Een pluim voor de prachtige videobeelden op de schermen!
Melanie krijgt een klassieke piano-opleiding. Als tiener neemt ze deel aan een pianowedstrijd om toe gelaten te worden tot het conservatorium. Daar wordt ze afgeleid door een hautain jurylid. Mélanie besluit nooit nog piano te spelen.
Tien jaar later werkt ze voor een advocatenkantoor. Wanneer ze aan de slag gaat voor de topadvocaat Fouchécourt, ontdekt ze dat diens echtgenoot niemand minder is dan het jurylid van het conservatorium. Ze gaat in op het aanbod om een tijd te helpen ten huize Fouchécourt. Beide vrouwen zijn geïnteresseerd in elkaar. Mélanie test de grenzen af en is van plan om wraak te nemen op de pianolerares. Ze wordt haar bladdraaier op een belangrijk concert. Het is vanaf dan dat de spanningen toenemen en dat er sprake is van serieuze intimidatie.
Het is een spannende film waarin Mélanie's rol zeer subtiel is weergegeven. Je wil tegelijkertijd meevoelen met de schuchtere Mélanie en merkt eveneens dat ze maar een rol speelt zodat ze haar wraak kan uiten ten opzichte van de familie Fouchécourt. Je moet zeker eens kijken naar deze psychologische thriller!
Mijn score: 8/10
Anthony Hopkins speelt decaan Coleman Silk in deze film uit 2003. Hij neemt op een zekere dag ontslag aan de universiteit omdat hij wordt beschuldigd van racisme. Zijn echtgenote schrikt zo van de beslissing van haar man en de onrechtvaardigheid dat ze later op de dag overlijdt aan een hartaanval.
Coleman is woedend en besluit zijn verhaal niet stil te zwijgen maar te delen met een beroemde schrijver, Nathan Zuckerman, gespeeld door Gary Sinise. Hij heeft zo z'n twijfels over het verhaal maar er ontstaat een verstandhouding en vriendschap tussen de twee heren. Coleman vertelt z'n levensverhaal aan de auteur maar verzwijgt het geheim van z'n bestaan voor de schrijver. Het is pas wanneer Coleman omkomt in een ongeval dat Zuckerman het geheim ontrafelt.
Nicole Kidman speelt de femme-fatale in de film die Hopkins verleidt en in de problemen brengt. Hopkins is verliefd en laat zijn passie de vrije loop. Zijn toewijding is groot en leidt uiteindelijk tot zijn dood.
The human stain is interessant omdat het geheim dat Hopkins in de film meedraagt groot en schokkend is. Het komt tegelijkertijd ongeloofwaardig en boeiend over.
Mijn score: 7.5/10
De film speelt zich af in 1964. De katholieke kerk is in beweging, in sommige dorpen tracht men het stijve katholieke leven te versoepelen. In the Bronx houdt zuster Aloysius (Meryl Streep) een oogje in het zeil. Zij gaat na of de strikte regels worden nageleefd door de leerlingen van de school. Ook haar zusters en de priesters houdt ze nauwlettend in het oog. Vader, pastoor Flynn (Phillip Seymour Hoffman), is sinds kort aan het werk in de parochie en heeft het niet zo begrepen op de strenge regels.
Zuster Aloysius wantrouwt de priester en vraagt aan haar zusters om de man in het oog te houden. Wanneer zuster James bedenkingen maakt bij het gedrag van de priester tegenover één van de leerlingen gaat de bal aan het rollen. Zuster Aloysius trekt haar conclusies en eist bekentenissen van de priester. Ze gaat een gesprek aan met de moeder van de leerling en neemt haar conclusies.
Ze gaat in direct conflict met haar overste priester Flynn. Ze komt jammer genoeg tot het besluit dat niet alles zwart-wit is en dat er misschien wel twijfel heerst over de waarheid.
Deze film zit ijzersterk in elkaar. Er is weinig actie maar des te meer verbaal entertainment. De twee acteurs zijn schitterend gecast en bewijzen opnieuw dat ze schitterende karakterkoppen zijn. De openingsscène tijdens de mis van vader Flynn is schitterend in beeld gebracht. Wondermooie muziek.
Mijn score: 9/10
Saint Amour is aan zijn twintigste editie toe en de literaire avonden van Behoud de begeerte bestaan sinds 1984. Reden tot feest en dat komt tot zijn recht in het knappe en uitgebreide programmaboekje.
De aftrap in de Bourlaschouwburg werd gegeven door Peter Verhelst, winnaar van de Herman De Coninckprijs 2009. Buiten het feit dat Verhelst miezerig in beeld werd gebracht stonden zijn gedichten ijzersterk recht.
Thomas Gunzig is een Waalse schrijver. Hij vertelde een kortverhaal over Bob en Cathy en de dode giraffe in Bobs tuin. Een grappig en eenvoudig verhaal met een moraal.
Bart Chabot ken ik reeds van de Slimste Mens ter wereld en De laatste show. Hij is een hyperactieve Nederlander die naar waardering ijvert in België. Zijn werk wordt gewaardeerd maar tot nu toe had ik het beeld van een cliché Nederlander, hyperactief en zenuwslopend. Niettemin wist hij als performer te overtuigen, zijn verhalen waren grappig en treffend. Ze waren herkenbaar en hij wist het publiek te betrekken in zijn verhaal.
Véronique Olmi is een Franse toneelschrijfster. Ze schreef "Geen gewone dag" als debuutroman en oogste hiermee internationale furore. Ze las een gedicht voor met enorm veel vlotheid en plaatste haar woorden zeer zorgvuldig. Het onderwerp van haar stukje literatuur was ijzersterk. Het was een keihard verhaal van een misbruikte vrouw, zowel fysiek als psychologisch. Ze las het voor met hoop en zonder vroom. Het kwam soms sarcastisch over waardoor je als toeschouwer zin had om te roepen dat ze zich had moeten verweren, dat ze haar man had moeten verlaten.
Liesa Van der Aa bracht muziek, Engelstalige en poëtische muziek met haar geliefde instrument, de viool. Ze combineert dit klassieke instrument met effectenpedalen wat soms een chaotisch en dramatisch effect creeërt.
Ramsey Nasr de laatste tijd vaak gezien. Toch kwam hij weer verrassend uit de hoek. Hij las gedichten van Hugo Claus voor. Claus zijn werk is knap maar moeilijk, dat bleef het dan ook. Hij bracht ook een hommage aan Wannes Van De Velde en bleek vloeiend Antwerps te spreken.
Antjie Krog werd speciaal en op de valreep binnengehaald voor Saint Amour. Deze Zuid-Afrikaanse auteur brak als jong meisje reeds door met een dichtbundel en vertoont kenmerken van de (hyper)actieve Joke Van Leeuwen. Haar gedichten, hoofdzakelijk in het Zuid-Afrikaans waren met momenten grappig en het was leuk om het Zuid-Afrikaanse schrift te zien met haar gelijkenissen en verschillen met het Nederlands.
Huelgas Ensemble kwam als voorlaatste op het podium met een dirigent en een aantal mannelijke en vrouwelijke zangers. Dit ensemble brengt polyfone muziek. Muziek uit de Middeleeuwen en Renaissance dus. Niet makkelijk toegankelijk maar eens je deze klanken en pure zang en canonstukken hebt gehoord dan verdwijn je in een ander tijdvak. Je vliegt mee op de klanken en verplaatst je zo naar lang vervlogen tijden.
Zita Swoon, 7 maart 2008, een onvergetelijke dag want toen ging ik naar het beste optreden dat ik ooit zag. Opzwepend, spannend, muzikaal geniaal en schitterend gebracht. Bijna een jaar later trokken we naar de Bourlaschouwburg in Antwerpen om het vervolg te bekijken.
De verwachtingen waren heel hoog en het betreden van de zijloge deed me huiveren van bewondering. De Bourlaschouwburg is fenomenaal. De zaal is prachtig, je waant je in een grote historische theaterzaal en dat is de Bourla daadwerkelijk. Prachtige schilderwerken en indrukwekkende loges en balkonnen.
Zita Swoon kwam op en de mannelijke danser nam een centrale plaats in. Het begin was eenvoudig en sober. Na drie vreemde en abstracte nummers kwam de echte Zita Swoonsound boven, ritmisch en opzwepend. Stef Kamil Carlens werd opnieuw bijgestaan door ervaren muzikanten en 2 schitterende zangeressen.
De show werd in twee sterke delen verdeeld en Zita Swoon kwam verfrissend uit de hoek met een groot gehalte aan dans en instrumentale liedjes. Daarnaast waren de nieuwe nummers met zang zeker niet te min en sleepten het publiek mee. De dans was een absolute meerwaarde en het was geweldig om ook Carlens eens te zien dansen.
Een schitterend optreden om kippenvel van te krijgen!
Mijn score: 10/10
The yards vertelt het verhaal van een pas vrijgekomen kerel, Leo Handler gespeeld door Mark Wahlberg. Hij wordt warm onthaald door zijn familie en vrienden. Jammer genoeg vertoeven nogal veel van die vrienden in het misdaadmilieu en wordt hij al snel opnieuw meegezogen in fraude en afpersingspraktijken. Hij werkt voor Frank Olchin, gespeeld door James Caan die eigenaar is van een herstellingsbedrijf voor de New Yorkse spoorwegen.
Wanneer Willie, Leo's goede vriend een bediende neersteekt wordt Leo vals beschuldigd van moord. Leo moet onderduiken maar er duiken tegelijkertijd geheimen op. Leo heeft namelijk een 'boon' voor zijn nicht Erica, gespeeld door Charlize Theron. Daardoor wordt Willie, gespeeld door Joaquin Phoenix jaloers en het draait uit op een conflict.
Leuke bijrollen voor Ellen Burstyn en Faye Dunaway. Een film met een sterke cast maar nogal zwak verhaal. Niettemin zijn er veel theatrale kenmerken die horen bij een misdaadfilm. De muziek doet denken aan klassiekers als The Godfather en de film speelt zich af een aantal jaren geleden. De film werd uitgebracht in 2000 op het festival te Cannes.
Mijn score: 7/10
De Herman De Coninckprijs werd dit jaar uitgereikt in de Arenbergschouwburg op 29 januari, gedichtendag. De avondvullende voorstelling bestond uit 2 delen. In het eerste deel kwamen de laureaten voor de Herman De Coninckprijs aan het woord bijgestaan door Tuur Florizoone en actrice Jessa Wildemeersch. Hij speelde accordeon en zij zong gedichten. Het bracht een leuke afwisseling teweeg met de dichters die aan het woord kwamen. Vooral Herman Leenders was amusant, hij bracht zijn gedicht doorspekt met voldoende humor en sarcasme. Willem Van Zadelhoff zijn gedichten waren ook geslaagd.
Het winnend gedicht, Moeders van Peter Verhelst was de moeite waard maar werd gelukkig gezongen door Jessa Wildemeersch. Verhelst zelf heeft volgens mij niet echt de prescence om zijn gedichten boeiend te brengen. Simon Van Buyten praatte de volledig avond aan elkaar, hij kwam misschien iets te vaak een overgang aan elkaar praten maar wist het publiek toch te boeien.
Na de ellelange en saaie speech van de voorzitter van één of andere uitgeverij sloot men het eerste deel af. Onze verwachtingen waren hooggespannen voor het vervolg.
In het vervolg wist Stijn Vranken, onbekend tot dan ons mateloos te boeien. Hij wist hoe hij gedichten moest brengen voor een groot publiek en liet de zaal nu en dan schaterlachen. Joke Van Leeuwen slaagde hier ook in, jammer genoeg ontroerde ze het publiek wel meer met haar 'stunteligheid' dan met haar gedichten.
Als waardige afsluiter, kersvers dichter des Vaderlands, Ramsey Nasr. Hij las voor uit zijn dichtbundels op een sobere maar rotsvaste wijze.
Het was een lange avond boordevol poëzie maar het wist behalve de vreselijke speech mateloos te boeien! Voor herhaling vatbaar...
Richard Yates, een Amerikaanse auteur schreef dit psychologisch drama. Yates beschrijft in zijn boek het dromerige bestaan van een jong koppel in de buitenwijken van Connecticut. Op een site las ik volgende reactie: "Revolutionary road is een roman die je niet meer loslaat, nooit meer"
Het boek is nog niet in mijn handen voorbijgegaan maar de film gingen we zien in avant-première. Je maakt kennis met het jonge koppel Frank en April Wheeler, ze zijn jong, boordevol dromen en worden door hun omgeving getypeerd als bijzonder en veelbelovend. Wanneer Frank en April elkaar leren kennen heerst een grote passie tussen beiden. Ze hebben allebei dromen, zij wil dolgraag actrice worden en hij heeft zijn hart verloren aan de Franse hoofdstad, Parijs.
April blijkt geen talent te hebben als actrice en ziet haar droom wegsmelten. Ze wordt huisvrouw en draagt zorg voor hun eerste twee kinderen. Het heeft haar voldoening omdat ze de gedachte van het verwezenlijken van een droom mogelijk houdt. Het koppel raakt verstrikt in de dagelijkse sleur van werken, eten, kinderen, wassen, sociale relaties onderhouden enz..... Ze besluiten om het roer om te gooien en Franks droom te verwezenlijken, verhuizen naar Parijs.
April en Frank beleven terug de gloriedagen van passie en het gevoel van bijzonderheid. Ze plannen hun reis maar Frank krijgt een interessante jobaanbieding. Hij twijfelt of zijn droom wel realistisch is en denkt dat het misschien eenvoudiger is om de zaken te laten zoals ze zijn. Hij beslist dat het volgen van de stroom misschien zo slecht nog niet is. Deze beslissing heeft grote gevolgen op de droom en vooruitzichten van April. Ze is de man die ze lief had verloren, ze zijn de passie tussen elkaar verloren. Is er een toekomst voor hun beiden?
Wie wil weten hoe het afloopt moet absoluut gaan kijken naar deze film, hij sleept je mee van het begin tot het eind. Je herkent bepaalde gevoelens, de nood aan dromen en het bijstellen van verwachtingen. Kate Winslet is fantastisch als April Wheeler en Leonardo DiCaprio levert ook een puike prestatie. Het is een trieste psychologische film die je nog dagen lang doet nadenken over het leven en de dagelijkse gewoonten....
De onbekende schrijfster had gelijk: Revolutionary road is een film/roman die je niet meer loslaat, nooit meer...
Mr. & Mrs. Smith, vertolkt door Brad Pitt en Angelina Jolie dateert van 2005 en is de perfecte zaterdagavond actiefilm. Doug Liman regisseerde de film en bracht zo Brad Pitt en Angelina Jolie ook achter de schermen samen als koppel.
In de film leren de twee elkaar kennen in Bogota, Columbia. Ze huwen zeer snel en weten niet van elkaar dat ze een gevaarlijk en geheim beroep beoefenen. Ze zijn allebei huurdoder en merken pas 5 of 6 jaar nadien hun ware carrierewendingen. Wat volgt is een wedijverend spel waarin ze elkaar wantrouwen.
Het is een komische actiefilm met veel clichés maar ze storen niet, ze werken eerder amusant. Een geslaagde film die weet te onderhouden.
Ramsey Nasr, voormalig Antwerps stadsdichter en Mauro Pawlowski, zanger en bandlid van dEUS besloten de handen in elkaar te slaan en samen het podium te betreden met een originele invulling. Geletterde mensen was geboren.
De show ging door in cultuurcentrum BELGICA te Dendermonde. In het inleidend filmpje waarin de twee worden geïnterviewd gaat het er hilarisch aan toe. Mauro is op zoek naar een geschikte rol om te vertolken en hij hoopt inspiratie te krijgen van honderden wc-rollen die hij stockeert in zijn woonkamer. Ramsey Nasr bereidt zich voor verkleed als Darth Vader. De show is begonnen en beiden waren stijvol gekleed op hun eigen manier en met hun eigen stijl. Ramsey Nasr hield een indrukwekkend en intelligent pleidoo voor oude waarden en kennis van bijvoorbeeld klassieke muziek.
Mauro droeg een aantal gedichten voor van Ramsey en bracht experimentele muziek. Er kwam een pauze aan en het was vooral Nasr die wist te overtuigen. Na de pauze herpakte Mauro zich en speelde zijn rol als muzikant ten volle uit. De twee vulden elkaar beter aan en Ramsey Nasr droeg een monoloog voor waarin hij zich als zijn held voordeed. Verslaafd aan sigaretten en met een visie op de wereld en kennis van grote kunstenaars.
Het bisnummer van Ramsey Nasr en Mauro was geweldig. De volledige show was een indrukwekkend en intelligente literaire voorstelling met als adempauzes schitterende nummers. Na een dergelijke avond snak je naar de zin van het leven en het zoeken naar schitterende boeken en verhalen.
Mijn score: 9.5/10
In deze film wordt de voorgeschiedenis van Ernesto Che Guevara getoond. Hij maakte een reis grotendeels per motor door Latijns Amerika. Hij kwam in contact met wantoestanden waarbij machthebbers en grootgrondbezitters de arme boeren en bewoners uitbuitten.
Wij zijn ondertussen verslaafd aan de voorstelling in de Arenbergschouwburg. We trokken vrijdagavond opnieuw richting Antwerpen voor de nieuwe voorstelling van Alex Agnew. Na zijn schitterende Morimos Solamente waren de verwachtingen hooggespannen. Dit gevoel werd versterkt door zijn verschijningen in het programma Comedy Casino Cup op Canvas.
Hij begon stipt op tijd en had geen voorprogramma. Hij beloofde een snoeiharde show en begon onmiddellijk uit te wijden over vrouwonvriendelijke praktijken. Centraal thema van de show was de opvoeding van zijn pasgeboren dochter. Hij stelde zich vragen over regels en over de toekomst van zijn dochter en gaf te kennen dat hij enkele het beste hoopte. Hij grapte werkelijk ongeneerd over het straffen van kinderen en het verkrijgen van zijn zin. De meeste grappen waren zeer geslaagd en het publiek bulderde met momenten van het lachen.
De show ging in een razendtempo voorbij. Ik was minder onder de indruk omdat ik vond dat hij vooral bleef hangen op platvloerse grappen. Weliswaar geslaagde gags maar te weinig variatie en iets te weinig diepgang.
Kortom, ik heb best genoten van de show maar vond hem iets te vaak over het randje van het vulgaire naar het ronduit platte te gluren.
Een fragment uit de vorige show van Alex Agnew:
Deze film is gebasseerd op het boek, geschreven door Washington Post columnist David Ignatius en gaat over het spannende verhaal van CIA-agent Roger Ferris. Agent Ferris, vertolkt door Leonardo DiCaprio moet een terroristenleider opsporen die vermoedelijk opereert vanuit Jordanië. Ferris besluit te infiltreren in het milieu en houdt voortdurend contact met de Amerikaanse basis van de CIA die wanneer het cruciaal en gevaarlijk wordt alle banden met agent Ferris los snijdt. Ferris tracht het vertrouwen te winnen van de Jordaanse inlichtingendienst maar dat blijkt niet makkelijk en een gevaarlijk zoektocht naar de waarheid.
Wanneer DicCaprio verliefd wordt op de plaatselijke Aïsha vereenvoudigt zijn missie niet en neemt het verhaal onverwachte wendingen.
Body of lies is geen hoogvlieger maar een voldoende spannende en opzwepende actiefilm. De film houdt een ijzersterk tempo aan en de beelden zijn voldoende spectaculair! De acteurs doen hun best en het levert een geslaagde Ridley Scott actieprent op.
De nieuwe film van de gebroeders Coen werd warm onthaald door de pers. Ik was benieuwd om te zien of de verwachtingen werden ingelost. We gingen kijken met een aantal vrienden naar de absurde film Burn after Reading.
Alvorens je gaat kijken naar deze film moet je openstaan voor absurde wendingen. Het verhaal begint zeer realistisch maar neemt onverwachte wendingen die nog steeds realistisch blijven maar te gek zijn om waarheid te bevatten. Brad Pitt is een fitnesstrainer en vindt samen met een collega, gespeeld door Frances McDormand een geheim dossier van ex-CIAagent, John Malkovich. De twee besluiten geld te eisen voor deze belangrijke informatie. Jammer genoeg loopt het één en ander fout en vallen er ongewilde slachtoffers. Iedereen raakt ongewild in contact met iedereen, de Russische inlichtingendienst, ingewikkelde liefdesaffaires en de Amerikaanse inlichtingendienst.
Het is een hilarische, spannende en orginele film volgens het bekende Coenrecept. Ongetwijfeld één van de beste komedie's van 2008!
dEUS in Vorst Nationaal, het was een optreden dat al lang in onze agenda stond genoteerd. Behalve een gebrek aan parkeerplaats stond niks een rockende avond in de weg. dEUS begon overtuigend met hun set.
De belichting was sober maar intrigerend, na elk nummer veranderde het doek en de kleur of plaats van belichting. Het geheel gaf een stijlvol resultaat. De muzikale spanning die dEUS weet op te bouwen is magnifiek. De band had in het begin wat technische problemen maar het minderde niks aan de kwaliteit van de muziek en performance. Het startschot werd gegeven met het donkere "When she comes down". Ze speelden veel fijne hits, Suds & Soda, Nothing really ends, Roses en Serpentine en een paar knappe nieuwe nummers zoals Eternal Woman en The Architect.
Voor herhaling vatbaar...
Een tip voor Vorst Nationaal, voorzie meer, veel meer vestiaire!
Een moderne western, 3:10 to Yuma en dan nog gratis bij de Morgen. Ik ben nogal een hevige westernfan en was meer dan benieuwd. Dan Evans vertolkt door Christian Bale leidt een kleine ranch maar zit in de zware schulden. Wanneer outlaw, Ben Wade (gespeeld door Russell Crowe) wordt gearresteerd besluit Evans om samen met enkele andere huurlingen, de gevangene te brengen naar Yuma en hem op de celtrein van 3:10 te zetten. Jammer genoeg wordt hun tocht bemoeilijkt door de wrede kompanen van gangster Ben Wade. De tocht is zeer ruig en spannend.
Je leert de twee hoofdpersonages goed kennen gedurende de tocht en Russell Crowe speelt zijn rol als bad guy grandioos. Hij sleurt je mee in het idee dat in de Far West een vaag onderscheid heerst tussen goed en kwaad. Een zeer geslaagde, spannende western, met als enig minpunt, een onvermijdelijk catastrofaal einde.
Het 35e internationaal filmfestival van Vlaanderen (Gent) had plaats van 7 - 18 oktober. We gingen kijken naar een onbekende film van een voor ons onbekende Waalse regisseur Joachim Lafosse. De zaal was volledig gevuld en eveneens regisseur en twee hoofdrolspelers Jonathan Bloquet en Jonathan Zaccaï waren aanwezig.
Jonathan speelt een tiener met dezelfde voornaam die een tenniscarriëre ambieert. In zijn gezin is er weinig plaats voor hulp, hij heeft een afstandelijke relatie met zijn vader en zijn moeder is steeds buitenshuis voor werk. Hij wordt grotendeels opgevangen door een trio vrienden. Die vrienden trachten de jonge Jonathan te helpen bij z'n schoolwerk.
Jonathan wil namelijk slagen voor de middenjury. Alleen blijft het niet bij helpen met schoolwerk, de drie gaan telkens een stap verder in het 'opvoeden' van de jongen. De film bouwt zeer sterk op maar geeft je geen goed gevoel. Je gaat buiten met een vrang en onhebbellijk gevoel. De hoofdrolspeler wordt in de film zowel psychologisch als lichamelijk misbruikt en dat zorgt ervoor dat je deze film niet met enthousiasme kan onthalen. Het maakt wel duidelijk hoe sommige vormen van misbruik bij jongeren uit de hand kan lopen (vb. ouders die geen controle of interesse vertonen in hun kinderen) en (volwassenen die het vertrouwen van jongeren misbruiken).
De regisseur beantwoordde na de film nog een aantal vragen en legde uit dat hij vertrok vanuit het uitgangspunt: "Kan onderwijzen een neutrale daad zijn?".
In de soundtrack zitten slecht twee nummers, van Goose en Vive la fête.
Tom Lanoye is romanciër, columnist, toneelacteur, poëet, scenarist en podiumbeest, de man werd iets uitgebreider aangekondigd door iemand van de bibliotheek van Wachtebeke. De zaal was goed gevuld en de thermostaat stond te hoog.
Tom Lanoye kwam rustig en met veel zelfvertrouwen op het podium staan. Hij maakte meteen duidelijk wat hij ging doen, voorlezen, voordragen en vragen beantwoorden. Hij wist onmiddellijk heb publiek te overtuigen dat men gerust vragen en "verzoeknummers" mocht verzoeken.
Lanoye kan ontzettend boeiend vertellen. Hij leest met passie en groot inlevensvermogen voor. Hij kent zijn eigen werk uit het hoofd. Hij schakelt zonder problemen over van het ene boek naar het andere en onderbreekt zichzelf met kinderlijk enthousiasme. Ik was verbaasd dat een "gewone" schrijver zo eenvoudig een avond kon vullen en iedere aanwezige wist te boeien in zijn verhalen, zijn gedichten en zijn visies.
Hij had het over zijn politieke stukken als columnist en als schrijver. Hij toonde aan dat politiek en kunst al eeuwenlang onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Hij deelde zijn ongenoegen ivm met de kortzichtigheid van onder andere Bart De Wever en Geert Bourgeois over de Vlaamse identiteit.
Tom Lanoye kwam zeer sympathiek en bijzonder intelligent over. Hij is een eerste klas verteller en verdiept zich zeer grondig in klassieke literatuur en de onderwerpen die hem boeien als auteur en als beschrijver van de geschiedenis, of het nu fictie of non-fictie is, hij stopt zeer veel van zichzelf in zijn werk. Tom Lanoye is absoluut de moeite waard en stemt tot nadenken over een heleboel onderwerpen.
Dankzij Jolien haar wedstrijdgeluk wonnen we een duo-ticket voor Rock Ternat. Jammer genoeg konden we op vrijdag niet gaan. We misten Arsenal op vrijdag maar zaterdagavond bleek veel goed te maken.
De jonge revelatie Freaky age misten we. Het feest begon voor ons met het knallende optreden van Triggerfinger. Triggerfinger wist te bekoren, de muziek stond net zoals op Crammerock snoeihard maar wat een show dat de band bracht. Ook was hun imposante bassist terug van weggeweest. Ruben Block is echt geweldig theatraal en zijn Engelse quote's hitsen het publiek op tot aan het kookpunt. Wijs en hard optreden dus....
Nada Surf, de enige buitenlandse groep kwam optreden in Ternat. Hij had nog niet zo'n grote opkomst voor het podium maar vloog er niettemin stevig in. Hij kwam 'sympathiek' over en de songs waren best ok. Hij maakte vooral het einde van de show af met zijn bekende hits zoals 'I'm popular' en 'Always love'. Een fijn ietwat braaf optreden. Bekijk zeker hun site eens. Die is sprookjesachtig.
De Black Box Revelation was de revelatie van de avond. Met z'n twee zijn ze ijzersterk. Je begrijpt niet alle songteksten maar wat een tempo en wat een opwinding. De drummer is ongeloofelijk. Ik zag nog nooit iemand drummen met zo'n energie en dat van het begin van het optreden tot het eind. The Black Box Revelation staat er en heeft al sterke songs! Het publiek ging uit de bol!
Binnenkort meer over het optreden van CPeX en Arno
Humorologieconcours is een jaarlijks humoristische wedstrijd waarbij een aantal groepen of individuen strijden om de eerste prijs. De deelnemers zijn meestal een variatie van stand-up comedy, theater, circus- en acrobatie.
De avond begon met Aardvark, de Evergemse zanger kwam zonder zijn kompaan optreden. Hij wisselde sarcastische liedjes af met boeiende en minder belangrijke anekdotes. Het viel op dat de zanger een prachtige stem bezit en vooral Engelstalige nummers tot hun recht komen.
Na Aardvark was het trio, Intgeniep aan de beurt. Kris Delember omschrijft zijn eigen groep meer als cabaret dan als stand-upcomedy en dat is terecht. Ze zijn een mix van Neveneffecten en Kommil Foo. Ze brachten hilarische sketches en prachtig en goedgeschreven liedjes.
De pauze eindigde en KrisKras stond op het podium. Een zielige oude man. Hij vertelde maar wist niet de boeien. Hij maakte woordgrapjes die niemand aan het lachen brachten. Hij had een reistas bij waarin allerlei onzin inzat. Tot overmaat van ramp begon hij idiote gedichten voor te dragen om dan in mineur te eindigen met een klok die zich bevond in zijn reistas. Het was hoog tijd om het podium te verlaten en conclusies te trekken.
Paul Saint-Ghislain stond als laatste op het podium. Hij had iets slordigs, iets zieligs over zich heen hangen en had tal van belangrijke levensvragen voor het publiek. Hij kon boeiend vertellen en het publiek volgde. Hij ging met een trietst gevoel van het podium want het publiek lachte niet spontaan. Niettemin had hij wel gescoord.
Hooverphonic's brein Alex Callier is afkomstig uit St. Niklaas. Hij stond echter nog nooit op de Grote Markt in St. Niklaas samen met Geike Arnaert. Het was dus een grote avond voor de groep en Sint-Niklaas.
Er waren optredens van onder meer The Tellers vooraf. Hooverphonic trad nadien op voor een goed gevulde markt. De groep overtuigde en werkte netjes nummer voor nummer af. De bindteksten werden vooral ingevuld door Alex die nogal met overdreven fierheid vrienden en familie bedankte voor hun steun en opkomst. Ik heb de indruk dat Callier dringend een knopje moet opzetten ter hoogte van zijn hals.
Hooverphonic speelde hits zoals "Mad about you", "The world is mine" en "Vinegar & salt". Het publiek was tevreden en wij ook.
Peter Jackson regisseerde de trilogie van The lord of the rings. Hij is dus een kenner op het vlak van grote spektakelfilms. De remake van King Kong uit 1933 moest opvallen en een kassucces worden. De inhoud bleef grotendeels behouden alleen had men meer mogelijkheden wat betreft de special effects.
Jackson wist Naomi Watts en Adrien Brody te strikken voor de rollen van Ann Darrow en schrijver Jack Driscoll. De reusachtige gorilla, King Kong is indrukwekkend als altijd. Vooral de beklimming van het Empire State Building is enorm. De overige trucages zijn niet altijd even overtuigend. Men koos bewust voor een oudere setting wat soms een beetje te decorachtig overkomt.
Een typische spektakelfim voor het grote publiek.
Vorig jaar was Crammerock fantastisch! Het was ongetwijfeld het beste festival in jaren....! Dit jaar was de affiche voor vrijdag en zaterdag opnieuw veelbelovend. Het begon vrijdagavond allemaal nogal regenachtig in Stekene. Na een lange rij wachtenden bereikten we eindelijk de tent en pikten nog enkele nummers van het snoeiharde Triggerfinger mee.
Na dit optreden vloog De Mens erin. De mens deed maar vaag een belletje rinkelen maar wist het publiek onmiddellijk te jennen en mee te slepen in enthousiasme. Ze brachten enkele hits waaronder "Jeroen Brouwers schrijft een boek" en "Altijd onderweg". Ik ben geen fan geworden van de muziek maar de band wist absoluut te overtuigen!
Eén van de hoogtepunten van de avond was het flistende optreden van The Human league. De groep uit de 80's is duidelijk bezig aan een soort revival en leverde het oog een waar spektakel. De typische moves, de synthesizers en de eenvoudige muziek brachten ambiance in de grote tent.
Na The Human league was er terug tijd voor Rock met Arid. Jasper Steverlinck was in form en zong zelfs "Life in Mars"
The Levelles bracht het meeste volk op de been en de frontman wist te overtuigen met zijn wel erg bijzonder stem. Met nummers als "One way", "Beautiful day" daverde de tent op zijn grondvesten. Een folky optreden!
Als afsluiter kwam de Grote Peter Van De Veire Love Show opnieuw. Peter moest zich bewijzen na een verbluffend en onvermoeibare show vorig jaar en hij begon sterk met slogans als "De fun, de hits..." Ik werd terug wakker na een lange week en avond en iedereen in de tent danste en zong uitbundig mee tot in de vroege uurtjes!
Een geslaagde party!
Mijn score: 8.5/10
José Gonzalez scoorde de afgelopen maanden een flinke hit op Studio Brussel met het melancholische lied, Heartbeats. We wonnen twee tickets om de artiest live aan het werk te zien in het Rivierenhof te Antwerpen.
Het 'amfitheater' zat helemaal vol en de zanger begon stipt op tijd aan het optreden.
Op de achtergrond ging een mooi doek met takken van een naaldboom erop. José stond alleen op het podium en kreeg pas na enkele nummers versterking van begeleidende muzikanten.
De muziek van Gonzalez klinkt nogal rauw en de instrumenten komen soms koud over. Niettemin wist hij het publiek te grijpen met een aantal knappe songs waaronder 'Slow moves', 'Lovestain', 'In our nature' en 'Crosses'. Het werd een gezellig concert gedragen door een sterke muzikant.
Mijn score: 7.5/10
Antonio Banderas speelde reeds in heel wat films mee, waarvan het merendeel niet geweldig is. Banderas heeft het Spaanse accent met zich mee en weet het vrouwelijke publiek naar elke film in de zalen te lokken. Take the lead heeft veel weg van opnieuw een one-manact. Het verhaal is eveneens reeds uitgemolken, een man die besluit een "moeilijke" studenten te boeien en op het rechte pad te brengen.
Banderas kruipt in de huid van Pierre Dulaine, een Franse New-Yorker die op een avond een jonge kerel een autoruit ziet inslaan. Hij besluit het voorval aan te geven op de plaatselijke school aangezien het gaat over de wagen van één van de leerkrachten. Daar raakt hij geboeid door het groepje nablijvers. Hij doet het voorstel om de jongeren te begeleiden in hun strafstudie, de directeur van de school, Augustine James, gespeeld door Alfre Woodard.
De film is zeer eenvoudig en voorspelbaar, toch vond ik Antonio Banderas overtuigend en heb je en prettig gevoel na het bekijken van deze film. Een aanrader voor een regenachtige avond waarop je niet veel interesse hebt in een gecompliceerde film.
Mijn score: 7/10
Fool's gold dateert uit 2008, een nieuwe film met Matthew McConaughey en Kate Hudson. Andy Tennant draaide de film hoofdzakelijk op de Bahamas. De trailer voorspelt een typische actiefilm met een avontuurlijke Indiana Jonestint.
Benjamin Finnegan (McConaughey) is al enkele jaren op zoek naar de schat nabij Key West.
Alleen heeft hij brute pech en bezit hij geen boot meer, geen geld, geen duikmateriaal en geen vrouw. Toevallig werkt de ex, Tess op de jacht van de rijke industrieel Nigel Honeycutt, nogal een stuntelige nietsnut die zijn verwende dochter tracht te vleien. De drie sluiten een deal en gaan op zoek naar de schat maar je kan al raden dat er nog andere kapers op de kust zijn.
Een avontuurlijke film met letterlijk en figuurlijk weinig om het lijf.
Mijn score: 6/10
Gabriel Garcia Márquez is één van de meest poëtische schrijvers die nog leeft. Hij schreef heel wat romantische en epische verhalen. Liefde in tijd van cholera werd verfilmd door regisseur Mike Newell.
Ik las het boek zo'n twee jaar geleden en was overdonderd door de manier waarop de schrijver een tragedie weet te beschrijven. Het verhaal in het boek en film gaat over de liefde die Florentino Ariza, gespeeld door Javier Bardem voelt voor Fermina Urbino (Giovanna Mezzogiorno). De liefde blijft ontbeanwoord maar Florentino is gevangen door het intense gevoel van liefde en toewijding. Hij heeft geduld en schrijft haar de meest wonderlijke liefdesbrieven.
De film vertelt het levensverhaal van de twee hoofdpersonages, van prille tiener in het zwoele Colombia tot twee verbitterde bejaarden. De regisseur koos voor een dubbelrol bij Florentino maar wist Fermina te verouderen.
Het verhaal wordt prachtig in beeld gebracht met een tropische decor en met zwoele soundtrack van Shakira. Een romantische must (maar lees toch eerst het nog betere boek)!
Binnen enkele dagen vertrekken we naar Amerika, meer bepaald naar New York. The big Apple, gelegen aan de Hudson. Moscow on the Hudson was dan ook eens ideaal om te bekijken. De film werd gemaakt in 1984 en vertelt het verhaal van Vladimir Ivanoff. Hij is trompetist en mag samen met het circusorkest een optreden verzorgen in New York. Ivanoff woont in Moskou ten tijde van het ijzersterke communisme en controle door KGB. Wanneer Vladimir aankomt in de wereldstad weet hij niet wat hij ziet. Hier zijn de mensen vrij en moeten ze niet aanschuiven in de rij voor levensmiddelen. Vladimir besluit heel plots om over te lopen. Hij wordt even achtervolgd door mannen van de KGB maar dankzij mediaaandacht kan hij blijven in New York. Hij ontdekt de stad en heeft een relatie met Lucia Lombardo, een Italiaanse immigrante.
Het leven lijkt voor Vladimir prachtig maar hij moet rekening houden met de gevaren en wetmatigheden in een moderne en wereldse stad. Paul Mazursky maakte een vlotte en grappige prent. Ik genoot van de film en van het vroege werk Robin Williams. De interesse voor New York, de hoofdstad van de vrijheid is alleen maar gegroeid. Jammer genoeg is de film niet echt een hoogvlieger... en lijkt hij nogal serieus verouderd
Een film uit 2006, geregisseerd door Gabriele Muccino. De hoofdrol is weggelegd voor Will Smith en diens zoon Jaden Christopher Syre Smith, kortweg, Smith junior.
Het verhaal is doodeenvoudig, het nastreven van geluk. Een rag-to-riches verhaal. Will Smith speelt Chris Gardner, een verkoper van medische scanners. Gardner wil graag hogerop maar de weg is niet eenvoudig. Hij heeft moeite om de crèche voor zijn zoontje te betalen en zijn vriendin kampt met psychologische problemen. Wanneer Linda, gespeeld door Thandie Newton, Chris verlaat, besluit Chris het erop te wagen en deel te nemen aan een stage bij een makelaarsbureau.
De film gaat langzaam maar gezellig vooruit en neemt je mee in het dagelijkse leven van iemand die worstelt om succes te behalen. De film geeft ook een hartverwarmend beeld van vader en zoon Smith.
In pursuit of happyness is een fijne, ontspannende feelgoodfilm. Will Smith en zoon acteren prima en de extra's op de dvd waarin de echte Chris Gardner zijn verhaal vertelt zijn een grote plus. Missie geslaagd voor Gardner, regisseur en acteurs!
Mijn score: 8/10
Jef Geeraerts schreef al heel wat boeken bij elkaar. De man uit Antwerpen, was een tijd redacteur van een tijdschrift en ging in 1954 naar Belgisch Kongo waar hij de taak van bestuursambtenaar uitoefende.
Ik las de befaamste werken zoals "Gangreen" en "Diamant" nog niet maar heb me wel al gewaagd aan "De PG". Dit laatste boek vertelde veel over "Opus dei", een vennootschap die nogal dicht aanleunt bij een sekte met onvoorstelbare macht.
Dossier K gaat in eerste instantie niet over Opus Dei maar over de Albanese maffia. De eerste bladzijden van het boek beschrijven een geweldadige afrekening in het Antwerpse stadscentrum vlakbij de kathedraal. De familie van de twee Albanezen onder leiding van Ramiz Shehu wil bloedwraak zoals het volgens de Albanese Kanun betaamt. Hij huurt een neef in, Nazim Tahir. Deze jonge, stijlvolle playboy vluchtte een aantal jaar eerder naar Albanië nadat hij in Antwerpen afrekende met procureur-generaal Savelkous. De reden voor die aanslag lag ingewikkeld en had te maken met enkele hoge functionarissen van het Opus Dei en de Albanese clan.
Het onderzoek naar de tweevoudige moord wordt geleid door commissaris Verstuyft en zijn hulpagent De Leenheer. Gepensioneerde commissaris Vincke, een goede vriend van Verstuyft weet hun te vertellen dat er snel bloedwraak zal volgen. En inderdaad, Nazim Tahir vermoordt twee leden van de vijandige Albanese clan in Antwerpen met hollow point kogels. Deze kogels laten grote wonden na. Na een ongelukkig voorval vermoordt Nazim eveneens een onschuldige eigenaar van een Mercedes.
Het is deze luxewagen die Nazim uiteindelijk zal nekken. Hij neemt contact op met zijn Vlaamse vriendin en beleeft schitterende dagen in de villa van haar vader. Ondertussen komt via een lijst over de Albanese clans het onderzoek in een stroomversnelling en ontdekken de inspecteurs dat er een verband is met de moord op de oud procureur generaal.
Hoe dit verhaal afloopt moet je zelf ontdekken in dit spannende boek. Het verhaal zit strak in elkaar en is rechtlijnig en met detail uitgeschreven. Geeraerts weet waarover hij praat en deed grondig research over de gewoontes en tradities binnen de Albanese maffia. Dat er hooggeplaatste leden binnen justitie lid zijn van een genootschap die de lakens uitdeelt is beangstigend en niet aanmoedigend voor een rechtvaardig gerecht.
Een aanrader voor wie houdt van een ondubbelzinnig spannend misdaadverhaal.
Mijn score: 7.5/10
11 september 2001, een datum die niemand snel zal vergeten. De aanslag in New York sloeg de wereld met verstomming. Een drama met evenveel slachtoffers vindt vaak plaats in delen van Afrika en Azië, maar deze beelden kwamen over als een bedreiging voor de gehele wereld.
Een film over de ramp was onvermijdelijk, regisseur van onder andere "Alexander", "Any given sunday" en "JFK", Oliver Stone draaide dus World Trade Center. De film moest een ode worden aan de brandweerlui en andere hulpverleners die hielpen na de ramp en waarbij velen het leven lieten. Hij strikte Nicolas Cage om in de huid te kruipen van brandweerman John McLoughlin. Hij is zowat de enige echte bekende acteur. De film toont het verhaal van een groep brandweerlui die wordt opgeroepen wanneer de eerste toren wordt geraakt door een vliegtuig. De groep raakt nog voordat ze enige hulp konden bieden bedolven onder het puin van de ingestorte torens.
De film gaat dan ook grotendeels over een aantal geknelde en zwaargewonde brandweermannen. We hoopten een film te zien over de daadwerkelijke hulpverlening en een beeld te krijgen over hoe het mogelijk is om snel en efficiënt zoveel mogelijk slachtoffers te vinden onder het puin maar werden teleurgesteld. De film draait vooral over de familie en vrienden van de twee voornaamste brandweermannen John McLoughlin en Dominick Pezzulo (gespeeld door Jay Hernandez).
Ja, u leest het goed, Isabella A. Ik won tickets om naar een openluchtconcert te gaan van Eva De Roovere in het Rivierenhof. Wie bleek daar ook op te treden die avond, Isabella A.
De band met Isabella A is eerder traumatisch te noemen, ik herinner mij vaag een optreden van haar in vakantiecentrum Sunparks, toen ik een jaar of 13 was. Behalve dat lijfje van haar beschikt ze over een zeurende en onverstaanbare zangstem. Daar zaten we dan in een soort amfitheater, midden in een groen decor. Isabella A liet een handvol Belgische muzikanten nummers voor haar schrijven en hoopt daarmee op nieuw succes. Zowel Luc De Vos, An Pierlé, Mauro, Gert Bettens, Sarah Bettens en Alex Callier lieten hun inspiratie de vrije loop. Tekstueel bekoorden vooral de nummers van de familie Bettens, alleen was Isabella tijdens haar magere bindteksten niet echt zeker wie nu broer of zus van elkaar was. Het nummer van Luc De Vos had het meest hitgehalte. Kortom, Isabella A was vroeger slecht en blijft slecht. Ze beweegt alsof ze 16 is en moet dringend naar de dictie. Mijn score: 4/10 Dankzij zeer goede muzikale begeleiding van Alex Callier (Hooverphonic), Ruben Block (Triggerfinger), Tom Pintens (ex-Zita Zwoon).
Eva De Roovere was van een ander formaat. Zij had een felle jurk aan en bracht een leuke band mee. Ze glimlachte en complimenteerde het publiek. Ze had er zin in en bracht haar eigen nummers. Ze zong uit de eerste cd en bracht liedjes uit haar splinternieuwe album. Ze wist het zittende publiek te betrekken en het klapte en zong enthousiast mee. Hoewel ik vermoedde dat haar nummers niet bekend waren bij de grote massa werd er toch vaak meegezongen met "De Jager", "Niemand zoals wij", "Anoniem" en "Laat me je lied zijn". De tweede cd klonk veelbelovend met fijne nummers zoals "Over en weer", "Lisa" en "Mijn ogen toe".
Een geslaagde avond met een figuurlijk onweerachtig optreden van A. Het Rivierenhof als openluchttheater van de Arenberg was een ontdekking. Wie nog wil gaan kijken, in augustus treden onder andere Milow, Adriaan van den Hoof, Gabriel Rios ft. Jeff Neve en José Gonzalez op. Check the site.
Groundhog day kwam uit in 1993 en werd al ontelbare keren gespeeld op televisie. Toch was het de eerste keer dat ik de film bekeek. Midden in de zomer, misschien niet ideaal voor deze kerstige film.
Het verhaal begint bij Groundhog day, een symbolische dag in Amerika waarop een marmot, Phil uit zijn boomstam komt en zo gewild of ongewild streng of zacht winterweer voorspelt. Egocentrische weerman, Phil gespeeld door Bill Murray moet samen met een cameraman en zijn producente (Andie MacDowell) verslag uitbrengen over het gebeuren. Op een heel bizarre manier blijkt de volgende dag dat Phil wakker wordt opnieuw 2 februari te zijn. Zo volgen talloze dagen die allemaal 2 februari blijken te zijn en telkens gebeurt ongeveer hetzelfde.
Phil wordt onnozel van het herbeleven van zo'n vreselijke dag en probeert allerlei zaken uit te halen om het tij te doen keren. Hij brengt zelfs een eind aan z'n leven, maar dat haalt niks uit. Het enige dat misschien kan werken is zich wat milder, wat vriendelijker en goedhartiger opstellen. Hoe en of dat lukt dat moet je absoluut zelf eens ontdekken.
Groundhog day is een zeemzoete film maar dankzij de vertolking van Bill Murray is de film zeer grappig! Een aanrader, maar dan misschien om te zien tijdens de kerstvakantie.
In 1966 kwam de eerste Batmanfilm uit. Die stelde toen niet veel voor en kwam er omdat de comic zo succesvol was als boek en als tekenfilm. Pas in '89 toverde regisseur Tim Burton Batman om tot een filmheld met toen Michael Kaeton in het vleermuispak. Na 'Batman' volgden, 'Batman Returns', 'Batman forever', 'Batman en Robin'. De nieuwe 'generatie' Batman begon in 2005 met de film 'Batman begins' en nu in 2008 dus 'The dark knight'. Het is gevaarlijk om naar zo'n film te gaan, niet letterlijk maar psychologisch.
De vorige films zag ik op tv en als je jonger bent dan vind je actiehelden als Batman waanzinnig en spectaculair. Nu ben ik iets ouder (en kritischer) en valt deze held misschien figuurlijk. De film werd geregisseerd door Christopher Nolan en hij trachtte de vorige Batmanfilm die hij maakte te overtreffen met deze blockbuster. Christian Bale trok terug het Batmanpak aan en staat in deze film voor moeilijke opdrachten. De publieke opinie van Gothamcity heeft namelijk een nieuwe held, een procureur Harvey Dent, gespeeld door Aaron Eckhart. Dent blijkt toch hulp nodig te hebben want ondanks het feit dat hij een groot aantal maffiosi opsluit blijkt The Joker roet in het eten te gooien. The joker, gespeeld door Heath Ledger zaait paniek in Gotham en stelt Gotham voor een aantal levensbedreigende uitdagingen.
Meer vertellen van het plot zou jammer zijn. Ober en wijze man van dienst aan de zijde van Batman is Alfred, gespeeld door Michael Caine. Vrouwelijk schoon wordt vertolkt in de vorm van Maggie Gyllenhaal. Morgan Freeman speelt de keiharde zakenman aan de zijde van Batman/ en leidt mee het imperium van Bruce Wayne. Nolan maakte een spannende, intrigerende, avontuurlijke en geslaagde Batmanfilm. Een aanrader die je in de bioscoop moet zien! Bovendien is de voortolking van inmiddels overleden Heath Ledger huiveringwekkend.
Steven Goegebeur was MC van de avond. Het was sniksheet in het gebouw van het Crombrugghe Genootschap. Net zoals vorige zaterdag bleek er weinig frisse lucht binnen te sluipen. Steven begon dus maar wist me niet te bekoren met zijn flauwe grappen. Hij heeft nochtans de précense om publiek te entertainen. Hij moest het vooral hebben van een aantal one-liners.
Bram, denk ik, ken ik reeds uit de DNA improvisatieshow. Hij begon wat nerveus en tastte het publiek wat af. Hij wist niet echt te boeien hoewel hij de iets minder nuchtere toeschouwer al gauw aan het lachen bracht. Hij had het over pissen met een erectie en allerhande vreemde gebeurtenissen in zijn dagelijks leven. Ik vond hem absoluut niet geslaagd, hij zocht ook voortdurend aandacht uit het publiek. Een kuch of één vreemde lach en hij moest het toch even vermeldden. Een flauwe start, nochtans was hij de grappigste van de DNA improshow. Ik vond hem allessinds grappiger in groep.
Dan kwam de verrassingsact van de avond, Xander De Rijcke. 'Oei,' dacht ik. Ik heb deze show vorige week gezien.... Ik vreesde dus voor een herhaling, maar dat bleek buiten de kunde van Xander gerekend. Hij kwam scherp uit de hoek en had onmiddellijk het publiek in zijn greep. Sommige grappen en verhalen waren uiteraard gelijkaardig met vorige week maar de aanloop was helemaal anders. Xander baande zijn weg naar de grappen en hun ontknopingen op een andere manier en bijgevolg wist de show mateloos te boeien. Ik had schrik om een déjà-vu gevoel te krijgen maar kreeg in de plaats een verbeterde en originele show van Xander De Rijcke die grappig en spitsvondig was.
Tijd voor Bart Cannaerts, een paar dagen geleden nog tussen het publiek bij de Vijf. Hij kwam spontaan over en had zin in een fijne afsluiter. Hij begon een beetje typegewijs wat me minder interesseerde. Na een tiental minuten bleek de echte Bart Cannaerts vertrokken. Hij had het over konijntjes, ; Hij kwam grappig, eerlijk en creatief uit de hoek. Hilarisch was het moment waarop hij een muzikant uit het publiek haalde. Hij wist volgens mij niet dat deze Lode zelf ook een comedian was (DNA impro), maar wist Lode te overtuigen om hem te leren gitaar spelen. Nadien bleek dan wel dat Bart blijkbaar al meer dan eens gitaar had gespeeld. Hij bracht een fantastisch nummer over Luc Beacourt en het liedje "Zeg het gewoon" was heel stereotiep en grappig. Bart Cannaerts vond het leuk en bleef maar gaan en een vervolg breien aan zijn optreden in die warme maar gezellige zaal. Uiteindelijk nam Cannaerts dan toch afscheid en nam zijn lege glas (deels geledigd door een dorstige zaal) mee.
De optredens waren ongetwijfeld in stijgende lijn en Xander De Rijcke en Bart Cannaerts zorgden voor comedy op hoog niveau!
Mijn score: 8/10
Plaats van optreden, de centrale nabij de Dampoort. Een avond comedy, een avond van try-outs van maar liefst 5 stand-uppers. De avond begon met mc, Iwein Segers.
Iwein Segers blonk vanavond uit in valse onbescheidenheid. Hij wou de trucs van bekende comedians en vooral van zichzelf blootgeven. Dat deed hij op een gespeelde onhandige manier en het publiek vond het best ok. Hij was mc en kwam dus met korte fragmenten van zijn nieuwe show op het podium. Hij kondigde met veel enthousiasme Henk Rijckaert aan.
Henk Rijckaert speelde een stukje uit zijn nieuwe show die wellicht Karton zal heten. Na het optreden tijdens de Comedy Casino festival waren de verwachtingen hoog! Hij wou het vooral hebben over werkzaamheden aan zijn gekochte huis. Jammer genoeg brengt dat ergernissen met zich mee en die bleken best grappig te zijn. De grappen gingen van loodgieters, avonturen in de Gamma tot waanzinnige en nutteloze producten uit de Colruyt. De humor en situaties waren heel herkenbaar. De interactie met het publiek leverde grappige situaties op. Ik vond het materiaal dat Henk bracht goed en mits wat rijping benadert hij vast opnieuw het hoge niveau van de vorige show! De volgende show zal wellicht gaan over zwangerschappen en lieve kinderen van 2 jaar. De blog van Henk.
Nadat Iwein zijn zelfrelativerende liedjes had gebracht was het de beurt aan Wim Helsen. Hij kwam op, een beetje met gespeelde onzekerheid. Nadat hij net was gestart viel de show stil want een vreemd stemmetje overstemde Wims show. Uiteraard was deze stem Wim zelf die zichzelf volledig kwam afbreken. Wim bleek volgens de stem een zielig kereltje te zijn die zelfs heel jaloers kon zijn, jaloers op een vijs. Wat Wim Helsen ging vertellen was dus volgens de stem allerminst grappig. Daarna probeerde Wim op het podium dit opnieuw te ontkrachten aan de hand van een moppenboek, alles bleek grappig te zijn. Het einde werd weer geleid door de opgenomen stem die Helsen in de grond boorde. Je merkt, het was een absurd fragment en niet altijd even geslaagd. Misschien was het doel niet helemaal duidelijk omdat hij natuurlijk maar een fragment bracht... ik ben er niet zo goed uit. Maar zoals Wim Helsen zei: "Dat komt nog wel"
Begijn le Bleu was ons tot nu toe onbekend. Hij vertelde het verhaal van de gehandicapte en zielige Sammy. Begijn kan vloeiend en intrigerend vertellen. Ik was geboeid en aan de stilte en nadien applaus te horen bleek dat ook zo te zijn met het publiek. Het enige wat ontbrak was een flinke dosis humor. De enkele grappen waren niet altijd even geslaagd. Neen, Begijn le Bleu veel tegen.
Als afsluiter kwam Gunter Lamoot. Mijn vriendin merkte op dat hij er tegenwoordig opvallend netjes uitziet. Niettemin wond hij er geen doekjes om. Hij had nog geen nieuw materiaal voor zijn nieuwe show van september/oktober. Hij ging dus maar wat doen. Lamoot was zonder iets te doen als hilarisch. Hij sprong van de hak op de tak. Hij voerde een goocheltruc uit die er geen bleek te zijn. Hij bracht gedichten die verborgen grapjes bleken te zijn (Lente aan de Noordpool)
Het hoogtepunt was ongetwijfeld de kinderlijke versie van een wereldhit die Gunter inzong als kind (waar of niet waar?) Gunter Lamoot vulde zijn tijd grotendeels met nonsens, maar daar is hij ijzersterk in. Ik was alvast laaiend enthousiast en wil gerust Smurf spelen tijdens de show!
Een fragment uit de Slimste Mens!
Mijn score: 9/10
De brief voor de koning, een jeugdboek geschreven door Tonke Dragt. Het boek kwam voor in een leerboek dat ik gebruikte in het 5de leerjaar en daar werd verkondigt dat dit één van de beste jeugdboeken is.
Dat maakte me alvast nieuwsgierig, te meer omdat het om een avontuurlijk jeugdboek gaat. Tonke Dragt is de auteur en illustrator van het verhaal. Ze werd in 1930 geboren in Nederlands-Indië (Indonesië) en haar echte naam is Antonnia Johanna. Ze werd tijdens haar jeugd door Japanners (W.O.II) opgesloten in een kamp en maakte daar met aantal vriendinnen haar eerste boekje.
Genoeg over de schrijfster, meer over haar boek. Het is avonturenverhaal en start op de vooravond van de riddering van Tiuri. Het is traditie dat men de nacht voor de riddering in afzondering blijft in een kapel. Die belangrijke nacht wordt onderbroken als een geheimzinnige man Tiuri een opdracht geeft. Hij moet een brief naar de koning van Unauwen brengen. Een brief die van zo'n groot belang is dat een dapper maar onbekend iemand hem moet brengen.
Tiuri onderneemt een reis die weken zal duren en die hem naar plaatsen brengt onbekend voor hem. Hij leert vrienden kennen maar ontmoet ook vijanden waaronder de gevaarlijke Rode Ruiters. Hij vindt uiteindelijk steun bij de trouwe Piak, een bergbeklimmer. H
Het is een spannend en opslorpend jeugdboek. Het is een typisch ridderlijk avonturenverhaal en heeft enkele heel onverwachte plotwendingen. Een aanrader voor jong (en oud!).
De kreuners treden traditiegetrouw tijdens de Gentse feesten op. Om 23u begon het optreden op het St. Baafs. Het plein stond afgeladen vol en de sfeer zat goed.
Dit jaar viert men het 30-jarig bestaan van de kreuners en men houdt dus een bijzondere tournee. De bezetting wordt eveneens een dagje ouders maar de toevoeging van Axl Peleman is een schot in de roos.
Walter zong met de band eerst iets minder bekende nummers maar telkens als Walter het publiek toesprak werd het uitzinnig van vreugde. Ze brachten onder andere "Koes Koes kreten", "Ik dans wel met mezelf". Vanaf Layla barstte het publiek los in meeschallen van de teksten. Daarna volgde nog het voortreffelijke "Ik was verliefd op Chris Lomme", "Ik wil je", "Zo jong", "Zij heeft stijl", "Nee oh Nee" en "Ja".
Ze brachten een tof en sfeervol concert. St. Baafs was in de ban en ik ook.
Hiep hiep hoera voor de kreuners.... Wat daarna volgde was minder cultureel...
Mijn score: 8.5/10
Radio1 schonk vorige week 5 duotickets weg voor het optreden van Sioen op St. Jacobs.
We namen deel en wonnen 2 tickets. We trokken deze namiddag richting Koningstraat en werden hartelijk verwelkomt door de mensen van vzw Trefpunt.
We werden dus onthaald in het mooie gebouw van het Griffioen met een glaasje cava en een hapje. Daar konden we kennis maken met de andere winnaars en met een filmproject van Benjamin Van De Walle. Hij ging naar Johannesburg, Zuid-Afrika om er een driedaags project te leiden ivm hedendaagse dans. Het leverde een heel harmonisch, kleurrijk en mooi gefilmd videobeeld van Johannesburg op.
Na deze film nam de gids Jacques ons mee naar de Veldstraat om het hotel d'Hane Steenhuyse te bezoeken. Onder het motto "Leven in een stadspaleis" vertelde een zeer enthousiaste en kritische gids het verhaal van het prachtige huis.
Daarop volgde een kort en snel bezoek aan het stadshuis. De buitenkant van het gebouw wordt elke dag door honderden toeristen gefotografeerd maar de binnenkant is eveneens prachtig en indrukwekkend.
We wandelden met het gezelschap naar het Baudelopark en kregen een cocktail als aperitief. Nadat de vrolijke toon was gezet gingen we met z'n allen eten in de mosseltent. We kregen heerlijke mosseltjes voorgeschoteld en konden drinken naar wens.
We pikten na de lekkere maaltijd een stukje mee van het het optreden van Hannelore Bedert. Hannelore's stem wordt omschreven als "een fantastische stem, zelden zo eerlijk gezien, vrouw met ballen, groot talent en parels van liedjes". Ik kan deze opmerkingen alleen maar beamen. Ze kwam zo spontaan en onvermoeibaar over. Ze zong met een Mira-achtige stem en bracht West-Vlaanderen en Oost-Vlaanderen in één klap tot één geheel. Ze wist de overvolle Spiegeltent te bekoren en ik kon het alleen maar jammer vinden dat ik enkel de vier laatste nummers had gehoord.
Na dit optreden volgde er een koffie en ijsje in het Baudelopark waarna het gehele gezelschap naar St. Jacobs trok voor de headliner. We mochten backstage tijdens het optreden van Sioen. Een gelegenheidsconcert voor Oxfam. Nelson Mandela wordt negentig jaar en Sioen bracht in dat kader een bezoek aan Soweto en schreef samen met plaatselijke muzikanten muziek. Zelden Frederik Sioen zo bewegelijk en enthousiast gezien als nu. Hij was ijzersterk aan het optreden, alleen bleef het publiek wat mak staan, of stond men gewoon perplex....
De nummers waren ritmisch en amusant. Enige kritiek, we zijn iets langere en diepzinnigere teksten gewoon van Sioen. Toch was het wat mij betreft een geslaagd optreden en wat bleek naar het einde toe, de backingvocals waren geweldige zangers, dat mocht gerust iets vroeger tot zijn recht gekomen zijn.
Gent Jazz festival, het klinkt heel anders dan Blue note Record festival maar Gent heeft een extra troef tijdens de zomer. Vorig jaar bezochten we voor het eerst het festival.
Vandaag stond achtereenvolgens vanaf half vijf Dez Mona & Go Tell, Gabriël Rios met Jef Neve en Kobe Proesmans, CocoRosie en afsluitend Soil & Pimpsessions op het podium.
Dez Mona en Go Tell misten we maar kwamen net op tijd voor de start van Gabriël Rios. Hij begon met het nummer Vodoo chile, een cover van Jimi Hendrix. Daarna volgden nog tal van zalig nummers die telkens op een intimistische manier werden gebracht.
Rios bracht een paar toppers zoals een wonderlijke versie van Stay en Angelhead. Hij kan echt ongelofelijk sterk zingen. De samenwerking met pianist Jef Neve en percussionist Kobe Proesmans is zeer geslaagd. Het verrijkt de muziek en doet het geheel knap klinken. Je merkt ook dat de drie met enorm enthousiasme en plezier op het podium staan. De set klonk heel jazzy en was geslaagd maar nu en dan toch snakken naar een nummer met iets exotischere klanken.
Na Gabriel Rios werd het tijd voor CocoRosie, een onbekende groep voor ons maar blijkbaar niet voor het aanwezige publiek. De band bestaat uit twee zussen. De groep werd aangekondigd als excentriek en dat bleek onmiddellijk. De twee waren verkleed als een soort katachtigen en reflecteerden. Ze brachten een jonge pianist mee die een prachtige opener speelde. Nadien volgden tal van nummers en de zussen toonden hun kunnen. Ze voelen zich duidelijk goed in R&B, klassiek muziek, dance, enz.... Ik stond eerst wat wantrouwig en onwennig maar het immense enthouisiasme van het publiek zorgde ervoor dat we bleven luisteren en kijken. Dat kijken kwam aan bod via de projectie op een videoscherm, de beelden waren heel artistiek en angstaanjagend bij tijden. CocoRosie was dus best ok. Ik was vooral onder de indruk van mogelijkheden van hun beatboxer Tim, dat was werkelijk incredible!
Als afsluiter volgde Soil & Pimpsessions. De groep speelt volledig instrumentaal en een verloren gelopen Mexicaanse cowboy praatte de nummers aan elkaar. Een drukke bezetting, ongetwijfeld bestaande uit klassemuzikanten; een trompettist, een saxofonist, een drummer, iemand aan de keyboards. Jammer genoeg stond de muziek loeihard en wist de stijl me niet echt te bekoren....
Mijn score: 8/10
De Gentse feesten zijn gestart! We trokken met z'n vieren naar Gent in de late namiddag. We waren duidelijk te laat om de Gentse feestenstoet te zien. Na een kijkje te nemen op gentblogt moeten we dit volgend jaar misschien toch recht zetten.
We kuierden wat rond van plein tot plein en merkten dat het ondanks het wisselvallige weer toch razend druk was. Op St. Jacobs zagen we een stuk van het optreden van Jah Generation, de winnaars van het concours Jonge Wolven, Gentse feesten 2007. Na de kleine spiegeltent een grote stap voor een beginnende groep. Vooral veel reggaefans in het publiek. Geen tijd om de volledige show te zien want om half elf startte Tour de Farce.
Het comedygebeuren ging door in het gebouw van de Crombrugghegenootschap aan de Huidevetterskaai, een mooi en onbekend stukje Gent voor ons. Het oogde een beetje vreemd maar een mooi aandenken aan Armand Pien overtuigde ons dat het ongetwijfeld een vredelievende genootschap moet zijn.
Guga Baul was MC van dienst. De jonge kerel begon een beetje aarzelend in een 3/4 gevulde zaal. Zijn sterk punt is ongetwijfeld de talloze imitaties van bekende personen zoals Samson en Gertje, Michel Wuyts, Gunter Lamoot, Chris en Yves enz... Hij wist op een degelijke manier op te warmen maar mag gerust het nabootsen van typekes wat langer volhouden.
Voor de pauze trad Xander De Rijcke op, 20 jaar, afkomstig uit Zelzate en staat met veel overtuiging op het podium. Hij boeide de zaal en nam ze mee in zijn snoeiharde commentaren over het 'dagelijkse' leven. Zijn boodschappen over apothers en dokters, Johns en Saskia's, senioren en trends bij jongeren waren tegelijkertijd realistich en absurd en het publiek zocht en vond herkenning. Xander De Rijcke heeft absoluut materiaal ten over om een avondvullende show te brengen. Ik vraag me alleen af of hij publiek boven de 40 aanspreekt... maar misschien is dat zijn intentie niet.
Na de pauze trad een duo op. Tim en Dries vormen Ter Bescherming van de Jeugd. Ze brengen meer een mix van comedy en cabaret. Vorig jaar zag ik hun volledige eerste show tijdens de Gentse feesten. Nu brachten ze een stuk van die show, aangevuld met wat nieuw materiaal. Je moet de twee absoluut eens aan het werk zien, ze vorm een geslaagd duo. Dries is mimisch overtuigend en Tim creeërt spanning tussen de twee karakters. Bekijk eens het magische fragment van de dopingbekentenis.
Ik vond het een gevarieerde en geslaagde avond. Alleen jammer van het late uur, het publiek was reeds een dutje aan het doen... In het publiek zat onder andere Lieven Scheire en Han Coucke (Solo).
Mijn score: 7.5/10
Ik hou van het misdaadgenre en The Godfather en Scerpico zijn absolute toppers. Goodfellas had ik nog niet gezien en stelt mijn mening bij. Goodfellas werd namelijk geregisseerd door Martin Scorsese, volgens mij een even sterk regisseur als bijvoorbeeld Hitchcock.
Bovendien werd de film geproduceerd door Hollywoodlegende Irwink Winkler. De film dateert uit 1990 en vertelt het verhaal van keiharde misdadiger Jimmy "The Gent" Conway (Robert De Niro). Henry Hill groeit op in de buurt van deze misdadiger en wordt in zijn jeugdjaren onder de hoede genomen van maffioso Paul Cicero (Paul Servino).
De film is gebaseerd op een ijzersterke thriller van Nicholas Pileggi. Joe Pesci kreeg een oscar als beste mannelijke bijrol. Ook de andere bijrollen, Ray Liotta, Lorraine Bracco en Paul Sorvino werden genomineerd voor een oscar maar konden deze niet verzilveren.
Wie goed kijkt merkt dat Samuel L. Jackson een minirol vertolkt, net voor zijn grote doorbraak. De film heeft een geweldig sfeervolle soundtrack. Een criminele aanrader!
Mijn score: 8.5/10
Een film over bowlen, behalve The big Lebowski bestaat er dus Kingpin. Bobby en Peter Farrelly regisseerden de komedie. Woody Harrelson vertolkt Roy Munson, staatskampioen bowlen van '79. Jammer genoeg werd tijdens een illegale trip Roy's hand verbrijzeld waardoor nationaal bowlen onmogelijk werd.
Zeventien jaar later schrikt hij wanneer iemand in het bowlingcenter met gemak en gevoel strikes gooit. De man is een Amish, een Amerikaanse gemeenschap die belang hecht aan soberheid en vrome waarden. Hij overtuigt hem om mee te doen aan het nationaal kampioenschap in Reno. Wat volgt is een grappige roadtrip.
Een hilarish gevecht tussen Woody Harrelson en Vanessa Angel, een ijskasteffect tijdens het bowlen, een vreemde slangbezweerder maken de film met momenten hilarisch. Bill Murray blijft trouwens hilarisch, ook in de rol van bad guy.
Mijn score: 7/10
Zwartboek, een film uit 2006, geproduced in Nederland, België en Duitsland en geregisseerd door de Nederlander Paul Verhoeven. Paul Verhoeven is ongetwijfeld de meest beroemde Nederlandse regisseur, zijn palmares bestaat uit Keetje Tippel, Turks fruit en enkele Amerikaanse kaskrakers zoals Total Recall, Starship Troopers, Robocop en Basic Instinct.
Het verhaal gaat als volgt, Rachel Stein is een joodse zangeres die samen met haar familie vlucht tijdens WOII. Jammer genoeg is één van de leden van het verzet een collaborateur met de nazi's en wordt de volledige familie van Rachel vermoord. Rachel weet te ontkomen en duikt onder. Bij toeval ontmoet ze de Duitse officier Ludwig Müntze.
Ze verafschuwt de nazi's maar ontwikkelt eveneens een intieme band met Müntze. Rachel doet zich voor als Ellis De Vries en raakt verstrikt in het oorlogse gebeuren. Ze sluit zich aan bij het verzet en is van plan om via Müntze te infiltreren. Alleen heerst er een bepaalde vete tussen een aantal nazi's. Een aantal verzetsleden blijken ook een dubbelleven te leiden en er wordt hevig heen en weer geklikt met veel dodelijke slachtoffers tot gevolg.
Verhoeven maakt een knappe, spannende en boeiende film met een overtuigende Carice Van Houten, Sebastian Koch (Müntze), Thom Hoffman, Halina Reijn (Ronnie), Waldemar Kobus, Derek De Lint, Dolf De Vries, Michiel Huisman, Frank Lammers, Johnny De Mol en Matthias Schoenaerts.
C.S. Lewis schreef rond 1950 de kronieken van Narnia en had wellicht nooit vermoed dat zijn verhalen zouden leiden tot blockbusters. De man schreef heel wat fantasieboeken en stierf op 22 november 1963, dezelfde dag waarop John F. Kennedy werd vermoord in Dallas. In 2005 werd het eerste deel verfilmd door Andrew Adamson.
Ik vond de film best meevallen en mooi het idee van C.S. Lewis tot leven brengen. Ook het vervolg, Prince Caspian werd geregisseerd door Adamson. De film is best toegankelijk voor wie de eerste miste. De vier vrienden komen opnieuw terecht in de wondere wereld van Narnia nadat op de magische hoorn werd geblazen. De vier erekoningen van Narnia moet Narnia bevrijden van het juk van bezetters. Lucy, Edmund, Peter en Susan zijn heel teleurgesteld want het Narnia dat zij achterlieten is reeds 1300 jaar ouder.
D
e kroonprins, prins Caspian, vertolkt door Ben Barnes roept hun hulp in om zijn troonrecht op te eisen. Koning Miras, de oom van Caspian maakt immers misbruik van zijn macht om het volk te onderwerpen en zelf te troon te bestijgen. Wat volgt is een spannend avontuur waarbij niet alles verloopt zoals verwacht. De tweede film overtreft de eerste. De film is origineel, magisch en ontspannend.
Een aanrader voor wie avontuurlijk en jong van geest is. Mijn score: 8/10
Een complete nieuwe versie van Coppola's oscarwinnend meesterwerk. Francis Ford Coppola herwerkte de film uit 1979. De film was in '79 heel ophefmakend. Het wierp een geschifte blik op de oorlog in Vietnam. Kapitein Wilard (Martin Sheen) krijgt een bijzonder missie op een bijzonder ogenblik. Hij moet de zoektocht leiden naar deserteur Kurtz (Marlon Brando).
Kurtz is een mysterieus en zonderling figuur. Hij krijgt een geheim dossier mee op zijn tocht door het oerwoud. Wilard ontwikkelt een ongezonde nieuwsgierigheid naar de kolonel. Samen met de bemanning op de boot dringt Willard verder het oerwoed in en de reeële wereld drijft steeds verder weg.
De film is geflipt. Je krijgt een geschift en rauw beeld van de oorlog in Vietnam. Alles lijkt onzinnig en toch eenvoudig. Dit is ongetwijfeld één van de grootste en waanzinnigste films ooit!
De vierde in de rij...yes of jammer? Tegenwoordig is er een revival van oude actiehelden en opleving van sequels. Steven Spielberg probeert er ook munt uit te slaan en vroeg Harrison Ford om opnieuw Dr. Henry/Indiana Jones te vertolken.
Indiana is ondertussen een stuk ouder geworden en diens vader, vertolkt door Sean Connery speelt niet meer mee. Er werd wel aan de toekomst gedacht want Shia LaBeouf speelt Henry's zoon.
De film begint explosief en in echte Indiana Jones stijl wanneer een aantal Sovjetagenten Indiana ontvoerden om hun wegwijs te maken naar een artefact. Deze kristallen schedel is van belang om een cirkel van 13 schedels opnieuw te vervolledigen. Een spannend en exotisch avontuur is gestart. Ik ben niet van plan om meer details te verklappen want dan is de fun er af.
Spielberg werkte samen met regisseur en producer George Lucas van Star Wars en beiden mogen relatief tevreden zijn met het resultaat. De film weet te boeien en valt mijn inziens niet uit de toon van de vorige 3 films.
Mijn score: 7.5/10
Het internationaal cartoonfestival is niet aan zijn proefstuk toe. Sinds 1964 werd de cartoonwedstrijd jaarlijks georganisseerd. Voor de editie van 2008 waren er maar liefst 2850 inzendingen, afkomstig uit 70 verschillende landen.
De tentoonstelling vindt plaats in de Humorhal van het 'resort' Laguna. Het was heel rustig en kalm en je kon het aantal bezoekers op twee handen tellen. Toch is het festival een bezoekje waard. Het is geen duffe of saaie bedoening, heel wat cartoons laten je lachen of doen je terugdenken aan politieke of wereldse gebeurtenissen van het afgelopen jaar.
Het is heel verrijkend om te zien welke onderwerpen aan bod komen in het buitenland. Soms staan deze ver af van wat in België getekend wordt en soms zijn ze zeer herkenbaar en universeel. Speciale aandacht dit jaar gaat uit naar Belgische cartonist Kim.
Je kan nog een aantal weken een bezoek brengen aan het Cartoonfestival en aan het einde van de zomer worden de winnaars bekend gemaakt.
Een eigenaardig een bevreemdend dorp. Locatie voor de thuis van sexuologe en jonge moeder Sarah Pierce alias Kate Winslet. Ze gaat elke dag met haar dochtertje naar het park in de buurt. Daar lijkt elke dag op de vorige. Ze duwt de schommel en praat met andere moeders die blijkbaar alles perfect willen doen en het niet nalaten om kritiek te geven op Sarah. Deze saaie en eentonige routine verdwijnt wanneer er plots een jonge vader in het parkt binnenwandelt met zijn zoontje. Brad Adamson (Patrick Wilson) is vader van de eigennaardige Aaron Adamson (Ty Simpkins).
Beide volwassenen leren elkaar intiem kennen en worstelen met hun gevoelens, wat is nu de beste keuze, verlangen of routine? Spanning hangt ook in de lucht want een pedofiel houdt de buurt alert en op de rand van een 'heksenjacht'. Todd Field regisseerde een ok film met een behoorlijke dosis spanning.
The queen is een biografische film. Hij belicht het leven van Engelse Queen op het ogenblik dat Tony Blair premier wordt. Kort nadat Blair premier wordt, sterft prinses Diana in een tragisch autoongeluk. Het was een woelige tijd voor het Britse koningshuis. Men moest trots opzij zetten en kiezen voor de menselijke gevoelens van de gehele wereld.
In deze biografische film wordt een deel van de reacties van de koninklijke familie uiteraard gegist. Maar het geheel komt geloofwaardig en waardig over. Het breekt de Queen niet geheel af en toont begrip voor haar beslissingen. Helen Mirren verdiende terecht een oscar voor beste actrice. Zij lijkt gewoon de koningin van Engeland.
Woody Allen maakte in zijn carriere als schitterende films. Hij speelde meestal mee in zijn eigen films en bedacht eigenlijk een genre binnen de humorfilm. Zijn manier van acteren en scènes bedenken is ongekend.
De titel van de film is origineel. Een scoop is namelijk de benaming voor een grandioos, een ophefmakend artikel. Sondra Pransky (Scarlett Johansson) merkt iets heel merkwaardigs op tijdens een show van goochelaar Splendini (Woody Allen).
Ze hoopt de seriemoordenaar te ontmaskeren die druk door de Londense politie wordt gezocht. Ze ontmoet Peter Lyam (Hugh Jackman), ze wordt verliefd, maar of ze de man kan vertrouwen....?
Kommil foo is toe aan een nieuwe voorstelling, Wolf. De lat ligt hoog na hun show "Spaak". Plaats van gebeuren, Arenbergschouwburg Antwerpen.
In hun nieuwe show keren ze meermaals terug naar hun jeugd, naar de angst voor de wolf die een tent wegblaast omdat het van hem wordt verwacht. Eenzaamheid speelt een belangrijke rol. De broers zijn opnieuw goed ingespeeld op elkaar, alles lijkt waanzinnig natuurlijk en spontaan.
De muziek is prachtig en opnieuw schreven ze nummers met veel diepgang en gevoel. Een aantal nummers werden opgefrist en geplukt van een oude cd. Met simpele attributen zoals schoenen en krukken weten ze boeien en nieuwsgierigheid op te wekken. Sommige zaken liggen voor de hand, andere onderwerpen hebben een dubbele bodem. Mich en Raf tonen durf en gaan helemaal naakt.
Wolf is een voorstelling met klasse en laat werkelijk niemand onberoerd! De thema's en gevoelens staan zeer dicht bij de realiteit, Kommil foo scoort dus opnieuw.
Mijn score: 9.5/10
Headphone raakt stilaan bekend. Ze maken elektronische muziek met een melancholisch zang erbij. Ze scheerden al hoge toppen in België met hun twee eerste singles, "Ghostwriter" en "She's electric". Vooral op Studio Brussel wordt de groep op handen gedragen. Daar behaalde het nummer drie keer op rij de eerste plaats in de hotlist.
Via StuBru wonnen we tickets voor hun cd-voorstelling in de Ancienne Belgique in Brussel. We maakten een er een dagje Brussel van en gingen 's avonds naar het concert.
De clubzaal van de AB was goed gevuld. De groep begon een kwartier later dan voorzien te spelen. De zanger zong met overtuiging en het publiek toonde veel enthousiasme, vooral toen Ghostwriter werd gebracht.
Headphone werd nog twee maal teruggefloten en aangemoedigd. Het was een vrij kort maar krachtig optreden. Ik ben alvast geïnteresseerd in Headphone maar nog niet volledig verknocht....
Mijn score: 7.5/10
Donnie Brasco werd geregisseerd door Mike Newell en dateert uit 1997. Hij wist Al Pacino en Johnny Depp te strikken voor de hoofdrollen van deze misdaadfilm. Voorts spelen Michael Madsen, Bruno Kirby, James Russo en Anne Heche mee in deze bij momenten geweldadige maffiafilm.
Een FBI-agent infiltreert in de maffia van New York. Joe Pistone (Johnny Depp) maakt al gauw vrienden en wordt beschermd door maffiachef Al Pacino. Hoewel Pacino macht heeft blijkt hij ook al snel te behoren tot de "kleine garnalen". Pistone raakt snel intens opgeslorpt door de machtige familie en raakt moeilijk uit de kluwen. Zijn huwelijk loopt op de klippen, hij is geweldadig en leeft het leven van een echte maffiosi. Het wordt pas echt gevaarlijk wanneer de maffiafamilie ontdekt dat er een mol is.
Een spannende film met een fantastisch Johnny Depp en Pacino. Pacino's rol is zeer bijzonder, hij speelt een keiharde misdadiger die terzelfdertijd familiewaarden en vriendschap belangrijk vindt. Wie houdt van het misdaadgenre zal deze film van Newell zeker weten te appreciëren.
Mijn score: 8/10
Capote, Truman Capote was his name. Truman Capote was een beroemd Amerikaans auteur. De man had een bijzonder eigenaardige jeugd, hij leerde zichzelf lezen alvorens hij naar de basisschool ging en had een bijzondere band met zijn buurmeisje die later zelf een (toneel)stuk schreef "To kill a mockingbird". Truman schreef zelf bestseller met "Other voices, other rooms" en "Breakfast at Tiffany's". De film behandelt de periode waarin Truman Capote zich verdiept in de geest van twee moordenaars voor zijn laatste boek "In cold blood"
De film begint met de trieste en onbegrijpelijk moord in het rustige stadje Holcomb, Kansas. Een volledige familie wordt uitgemoord door twee gauwdieven. Truman Capote gaat in opdracht van The New Yorker magazine naar het stadje om een artikel te schrijven over de moord op vier leden uit de bekende boerenfamilie. Hij wordt vergezeld door jeugdvriendin en schrijfster Harper Lee, Nelle. Ondanks zijn kinderlijke stem, artistieke maniertjes en ongewone kleding weet Capote het vertrouwen te winnen van de plattelandsbevolking. Zo komt Capote heel langzaam steeds meer te weten over de brute moord. De feiten shockeren hem, maar hij raakt bevriend met één van de moordenaars. Een groot dilemma vreet aan hem, is zijn steun en sympathie waardig of tracht hij enkel zijn eigen macht en impact te verzilveren....
De film kwam uit in 2005 en werd geregisseerd door Bennett Miller. Hij wist Phillip Seymour Hoffman te strikken voor de rol van excentrieke en homofiele Truman Capote. Seymour won verdiend een oscar voor zijn bijzonder sterke acteerprestatie. Actrice Catherine Keener speelt de jeugdvriendin van Capote. Clifton Collins Jr. speelt Perry Smith, één van de twee moordenaars die wachten op de uitvoering van executie. Chris Cooper speelt de politieinspecteur van het stadje Holcomb in Kansas en Bruce Greenwood is de partner van Truman Capote. Voorts vertolkt Bob Balaban de rol van William Shawn.
Deze film is vast niet weggelegd voor iedereen, ten eerste moet je wennen aan het neurotische piepstemmetje van Seymour. Ten tweede is de film niet zo mysterieus of doelgericht. Je zal geen antwoord krijgen op een aantal vragen over het waarom van de feiten en al zeker niet over de slachtoffers. Je wordt wel meegezogen in een sfeer van een zeer egocentrisch schrijver en in de geest en wereld van een koelbloedige moordenaar. Geen film waar je dus goedgezind van zal rondhuppelen maar wel een aanrader want de vertolking van Philip Seymour Hoffman is ijzersterk!
Mijn score: 8.5/10
,_IRAN.jpg)
